ต้องขอโทษทีครับที่หายไปนาน
ไม่ได้หนีไปไหน แต่ช่วงนี้งานเยอะครับ
ทั้งอบรม ทั้งออกหน่วยพระราชทานที่ต่างจังหวัด
ครั้งนี้เราไปในเขต จ.พิษณุโลก
อ. นครไทย แต่อยู่เกือบติดชายแดนลาว
พื้นที่โดยมากเป็นภูเขา
และค่อนข้างกันดาร
พอไปถึงก็มีสัตว์เลี้ยงมาต้อนรับ
เต๊ะท่าเก่งซะด้วย
ซักพักก็พาพรรคพวกมาต้อนรับ
ประมาณว่า หมาหมู่
หลังจากสนใจหมาเสร็จ ก็มาสนใจดูคนมั่ง
คนแถวนี้ พวกเราเรียกเขาว่า แม้ว ครับ
แต่ไม่รู้เหมือนกันว่า พวกเขาเรียกตัวเองว่าอะไร
แต่ที่ทำให้สะดุดตามากที่สุด
นั่นก็คือ เด็กๆ ที่นี่น่ารักมาก
จะออกจีนหน่อยๆ
บางคนก็หนีกล้อง
บางคนก็ชอบกล้อง
กำลังถ่ายรูปเพลินๆ
ก็มีคนเรียกให้ดูรองเท้าเด็ก
เขาบอกว่าเป็นร้องเท้าแม้ว
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทักษิณมาจับธุรกิจ รองเท้า ตั้งแต่เมื่อไหร่
อ๊ะ เด็กคนนี้น่ารักมากเลย
สังเกตผมดีๆ ไม่รู้เขาทำไฮไลท์ป่าว
แต่ที่แน่ๆ แก้มแดง มากๆ
ถามแม่เขา แม่เขาบอกว่าแดงเอง ไม่ได้ไปตากแดดมา
สนใจเด็กมาเยอะแล้ว ถึงเวลาที่ต้องทำงาน
ก็มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่มา
โดยมากจะเป็นเด็ก
เลยให้การทำงานของเราค่อนข้างสนุก
แต่ไม่รู้คนอื่นจะสนุกเหมือนเรารึป่าว
เพราะพอทำเสร็จ
ก็จะเห็นรอยยิ้ม ที่ออกมาจากใจ
ปราศจาก ความเสแสร้ง
ไม่เหมือนกับผู้ใหญ่บางคน รึป่าว!!!
ปล. ก่อนจบ Blog อยากให้เห็นภาพอะไรบางอย่าง
ไม่รู้ตอนเด็กๆ ใครเคยเป็นบ้าง
เฉลย มันคือ เหา ครับ
edit @ 2006/03/03 23:45:33
