ในยามที่ท้อแท้
ขอเพียงแค่คนนึ่ง
จะคิดถึงและคอยห่วงใย
ในยามที่ชีวิต
หม่นหมองร้องไห้
ขอเพียงมีใครปลอบใจซักคน....
.........................................................
อยู่ๆ ก็คิดอยากจะร้องเพลงนี้
แล้วมันก็วนเวียน ร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร
จะบอกว่าเหงาก็ไม่ใช่

ทั้งๆ ที่วันนี้ เราได้พบปะ ผู้คนมากมาย
มีทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ
แต่ แต่มันยังไม่ใช่
มันยังไม่ใช่ความสุข

ความสุข ของผมหายไปไหน
มันหนีผม ไปแล้ว
ผมหามันไม่เจอ
........................................................

นี่หละมั่งความสุขของผม
อย่างน้อย มันก็ให้ความรัก ความห่วงหา
เวลาผมหว้าเหว่ มันจะคอยอยู่ข้างๆ
เวลาผมเสียใจ มันไม่เคยตำหนิ
เวลาผมเหงา เค้านี่แหระคือเพื่อน....

รักนะ แต่ไม่เด็กโง่ เอิ๊ก -*-
ปล. ขออภัยที่ภาพไม่ค่อยเกี่ยวกับเนื้อหาเท่าไหร่















